SELÂM EY HAMMAL-I NEFİS
Selam Ey Hammal-ı Nefis!
Selam ki, belki şu an en muhtaç olduğun şeydir “selâmet”.
Vaktâ ki yapıp ettiklerini bilirsin. Ve zaman zaman davetsiz misafir olur da gelir çöreklenir yüreğine, an be an yeniden yaşatır o amellerinin ızdıraplı konukluğunu. İkram edeceğin tek tesellin Rahmet-i İlahi’dir. O da senin tasarrufunda değil, ancak dualarındaki çırpınışlarına mukabil verilecek lütuftadır...
Görüyorsun ki iyilik göklerden geliyor... Fenalıkları yapan sensin ve özünde menfiyat olmayan arz, bunu kabullenemeyerek sana iade ediyor ve yükün belini çatırdattığı zaman da tevbelerin feryat feryat semaya yükseliyor...
Sema rahmet makamıdır, oradan iyilikten başka şey istenmez ve beklenmez. Senin günahlarına orada da bir memleket bulunmaz, ancak biriktirilir, ta ki günün birinde sana iade edilmek için muhafazadadır. Elbette yoktan var eden Kudreti Sonsuz, varlık dahi olamayan cürümlerini yok sayabilecek merhametin kaynağıdır. Fakaaat; hesaplaşma anına kadar sen yapıp ettiklerini yok sayabilecek misin?.. Bir sineğin kanadını dahi yaratamayan ey insan! Allah’ın ve meleklerin şahitlik ettiklerini “yapmadım” diyebilecek misin?
Sakın nefsin kendini temize çıkarmaya çalışmasın? Onun kendini savunacak mazeretleri her zaman vardır. Peki sen ey gafil! Rabbinin sana düşman olarak bildirdiği nefis ve şeytanına karşı hangi silahla kendini korudun ve savundun?.. Onlar açıktan üzerine yürürken, sen zırhını dostlarına karşı mı giyindin?.. Mazluma zulmedenlere buğzederken, nefsinin bedenine ve ruhuna zulmetmesine rıza mı gösterdin?.. Hayır işlemek adına ona buna nasihat ettin de kendini mi unuttun?.. Geçici dünya işlerinin yorgunluğundan şekva ettin de, bitmeyecek bir azabın şiddetinden emin mi oldun?..
.........
Her gün bakıp durduğun gökyüzünü görmüyor musun bir aydınlık bir karanlık oluyor? Gündüzün çalışıp kazanma vaktinde Rabbin, harcanan emeğin bir temsilini güneş olarak gösteriyor ve bütün kâinatı aydınlatıyor. Hatta hizmetten önce peşin nimetler ihsan eden Rabbin, daha mesâiler başlamadan gönderiyor sabahın nurunu ve seher vaktinde indiriliyor rızıklar. Sonrasında; çoklarının istirahatte ve uykuda olduğunda karanlık kaplıyor göğü. İşte, feryatlarınla göğe attığın cürümlerinin yansıması olan karanlığı da Settar olan Rabbin herkesin uyuduğu vakitte gösteriyor...
Geceyi tefekkür edebilen kul, karanlıkta hiçliğini, yokluğunu ve amellerinin karanlığını idrak edebildiğinde, seher vaktine değin istiğfarlarının şiddeti belki de o sabahı celbediyor. Yani arınmaya dair ümitlerine bir cevaptır belki de doğan güneş. Öyle ya! O Merhamet Membaı… gözyaşını önüne, uykuyu da arkasına bırakanlara lütfundan ve fazlından bir müjde veriyor...
Ey hatırladığını unutan ve unuttuğunu hatırlamayan kalbin emanetçisi!
Şimdi ağla! Şimdi kahırlan kendine ve hep mutluluk anına sakladığın gözyaşlarını çağır ve dök amel defterinin üstüne! Unutacaksan şimdi unut her şeyi. Ve hatırlayacaksan şimdi tek bir şeyi hatırla! Seni yaratan, seni öldüren, seni dirilten ve sana tek merhamet edebilecek olan Rabbini hatırla ve diğer her ne varsa şimdi sonsuza dek unut!...
el aciz alıntı...

ÇÖLE İNEN NUR’DAN Sofra… Etrafında Allah Rasullerinin dizildiği sofra… Ve bu sofrada başköşe… Sen! İnsanın hakikati… Sır…Kâinatın en çetin sırrı… Bir de misilsiz insan ki, onun hakikatinde, mahlûk, artık, son haddine ulaşır. Onun hakikatinde, mahluk tükenir, fakat Allah başlamaz. O da sen! Yaradan…Ve O'nun en güzel eseri…Zâtiyle tek olan Yaratıcı’nın koskoca insan ehrâmında ve en yüksek noktada halkettiği insan.. Sen! Evet, Sen! Senin bana inandırdığın ve seni bana inandıran Allah, öz dilinle hitap etmiş ve Sana demişti ki: “Sen olmasaydın, sen olmasaydın, âlemleri yaratmazdım!” Sana, işte bu Allah kelâmının sonsuz kılavuzluğu içinde inanıyorum! Sana inanmış, inanmakta ve inanacak olanlar, deniz kıyılarında kum misâli… Ben de bu hudutsuz yığında bir kum tanesiyim. Sana inanan herkes, göz alabildiğine geniş bir sed üzerinden eşsiz bir manzara seyreder gibi, Seni, oldukları yerden, yerlerinin görmek ve bilmekte verdiği imkanların gözlüğünden seyrediyor. Bense Allah’a hamd ediyorum ki, seni, o kum tanesine, uzun zaman çilesini çektiğim birtakım idrak mahremiyetlerinin “Yakın”a açılmış yakıcı penceresinden gösterdi. Keşke sahiden, topuğunu bir kere öpebilmiş bir kum tanesi olsaydım!... Evet!... Ben Seni, Allah’ın yalnız habercisi ve ana yola çağırıcı Rasûlü olarak değil; boşluğu ve yıldızları, zamanı ve mekanı, mesafeleri ve istikametleri, canlı ve cansız maddeleri ve maddesiz her şeyiyle bütün kainatı, bu en güzel eser etrafında halkalanması ve onun yüzü suyu hürmetine yaratılmış olması için yarattığına inanıyorum! Sen; var oluşunun şerefine, Allah’ın topyekün varlığı hediye ettiği ilk ve son Varlık Nuru! Ben bir Şairim… San’ata, yalnız Allah’ı aramak, O’nun mahrem ülkesi meçhuller aleminin karanlıkları içinde rüyalardan daha zengin fener alayları tertiplemek ve eşyanın takındığı duvakları birer birer kaldırmak gayesini biçtiğim gün, sanki boynumda “mutlak hakikat”ten bir kement sezer gibi oldum. Bu kement beni çekti ve Senin önünde durdurdu. - Kapı burasıdır, başka her kapı kapalı! Vakta ki, böyle oldu, Sen benim her şeyim oldun. Ey, bütün mucizeleri içinde en hayran olduğum mucizesi diye, ömründe bir defa bile kahkahayla gülmemiş olmasını gösterebileceğim mahzun Peygamber!.. Ey, Allah’ın Kur’an’da has ismiyle ve nida edatıyla bir kerecik bile hitap etmediği haya ve edep kaynağı!.. Ey tek katresinin hacminde bir umman çalkalanan ve tek zerresinin menşurunda bir kâinat yüzen Kevser Havuzu’nun sahibi!.. Ey ufuk; insanoğlunun ufku!.. Sen de bizim gibi insansın! Sen bir derece daha fazlası olmayan bir insansın da, biz senden ek*** olduğumuz kadar insanlığa uzak insanlarız. Öyleyse hangi manasıyla olursa olsun, seni tekrarlamak, aldığımız nefesleri tekrarlamaktan bin kat daha aziz…Zaten Sensiz ve Senden habersiz alınan nefes, varlığın değil, yokluğun soluğu… Ne kürenin devri, ne rakkasın köşe kapmacası, ne ağacın giyinip soyunması, ne de tek nokta etrafında sayısız noktanın, her biri o noktaya müsavi mesafelerde sıralanışındaki yusyuvarlak devam ahengi, mücerret vazife sırrı bakımından, senin tekrarlanışındaki hikmeti şekillendirebilir. Ben, Senin esirinim! Ve benim için hürriyetin son kemal haddi, hakikate esarettir. İnsan olarak, hürriyetini bulmak isteyen, hakikate esir olsun! Ve Sen benim için bizzat hakikatsin! Nihayet varılmaz olan Sana, en çok yaklaşmanın, görülmez olan Seni en aydınlık görmenin biricik usulü, şu noktada toplanıyor: Tepeden inme aşk yıldırımları altında büsbütün meflûç, büsbütün kör hale gelmek ve ondan sonra her vücut zerresine bir çift kanat ve bir çift göz hediye eden bir hafiflik ve kolaylıkla uçmak ve görmek. Aklın son kertesini temsil eden melek “Sidretü’l Münteha”da Sana demedi mi? - Buradan ileriye yol yoktur! Geçersem yanarım! - Ya buradan ileriye nasıl geçilir? - Aşkla!.. Ve Sen uçtun ve ilâhî visalin en mahrem bucağına ulaştın. Senin ulaşılmaz olan Allah’a yine O’nun izniyle ulaşmandaki usulledir ki, biz Sana, ulaşılmaz olan Sana ulaşmaya çabalayabiliriz. Sana yaklaşmanın biricik şartı bu!.. Bu bakımdan Sen, yeryüzünün her noktasında, belli başlı noktalardan doğan güneş kadar sabit ve mutlaksın. Fakat yine Sen, herkesin kendi ruh menşurundan aksettireceği her ân yeni ve değişik pırıltılarla da, muvâzi aynalar arasındaki mum gibi sonsuz ve hudutsuzsun!.. Sen, Sen, Sen; eskimeyen biricik yeni ve solmayan biricik renk! Sen; verâların verâsının, verâ ihtimalini bile çıldırtıcı nihai verâsındaki sır hazinesi anahtarını taşıyan en büyük esrar çözücüsü!.. Senin esrar alemin içinde kendisini büsbütün kaybetmekten, yani en büyük sanatkârlığın ne demek olduğunu göstermekten başka gayesi olmayan bu sanat çilekeşinin duasını kabul etmesi için, Sana “Sevgilim!” diyen Allah’a yalvar!.. Sen; Allah’ın iradesiyle, bütün insanlığın şefaat tacını taşıyan ve kabul edenleri ve etmeyenleri bir arada, bütün beşeriyet, ümmet topluluğu tahtında oturan!.. Senden şefaat dilenen biçareler arasında en sefil dilenci, Abdulbâki Fazıl oğlu Ahmet Necib’e şefaat et!.. Necip Fazıl KISAKÜREK

BiLki ALLAH (c.c) BiLiyor... ! Denemekten , Çabalamaktan Yorulup Cesaretin Kırıldığında, Bil Ki.... . Allah Ne Kadar Uğrastığını Görüyor... Kalbin Taş Kesilecek Kadar Ağladığında.. Bil Ki.... . Allah Döktüğün Gözyaşlarını Sayıyor... Hayatın Durduğunu, Zamanın Aleyhi ne işlediğini Düşündüğünde Bil Ki.... . Allah Seni izliyor... Hayallerin Yıkılmış, Umudun Kalmamış Ve Kendi Kendin e Neden Böyle Diye Soruyorsan Bil Ki.... . Allah Cevabını Biliyor... Hiç Neden Yokken içinde Tuhaf Bir Huzur Hissettiğinde, Bil Ki.... . Allah Sana Fısıldıyor.. Bütün işlerin Yolunda Gidiyor Ve Teşekkür Etmek için Her An Bir Neden Daha Oluyorsa, Bil Ki.... . Allah Seni Kolluyor... Bütün Kalbin le Dilediğin şey Sonunda Gerçek Olduysa, Bil Ki.... . Allah Sana Gülümsüyor... Nerede Olursa n ol, Ne Düşünürsen Düşün, Ne Yaparsan Yap, Bil Ki.... . Allah Biliyor..